شعر یعنی : کودکی ، معصومیت حافظه ، خاطره

شاعر : کودکی ست که قد می کشد اما پیر نمی شود

شاعر ادمی ست که همیشه و برای همه ، در استانه ی گریه است  

این ادم کودکی ست که بی وقفه می گرید

غزل می گرید                    

ترانه می گرید    

چه شد شاعر که در باغ ام گلی دیگر نمی روید          به اهنگ قدم هایم کسی شعری نمی گوید

چه بیهوده ،گل الوده ، که باران هم نمی شوید            ببین حتی گل شب بو شب ما را نمی بوید

هنوز از تو در این میدان ، صمیمی تر نمی بینم       از این تنها درخت شب ، کسی را سر نمی بینم

هنوز از من ، هنوز از تو ، شبی دییگر نمی بینم        به جز چشم سیاه تو ، شبی دیگر نمی بینم

غم چشمان اهو را تو می فهمی

عبور از نور جادو را تو می فهمی

غریق و موج و پارو را تو می فهمی          سکوت هر غزل گو را تو می فهمی   

                                                                                      تو می فهمی

از این هستی چنان مستم                 که می لرزم                              که می بازم

که در شام غزلسوزان                    تو را دارم                                تو را دارم

پر از سوزم ، پر از روزم                چه رنگینم                               چه هشیارم

ببین با تو چه بیدارم                       چه بسیارم                               چه سرشارم