قسمت اول :                                                                                

درتمام دنیا با توجه به فرهنگ ها ، ادیان ، زبان و حتی موقعیت زندگی ادم ها و ... موسیقی ای در خور همان مردم ساخته می شود تا بلکه از ان لذت ببرند . در واقع هنرمندان بسیاری از کشورها با رعایت اصول و قواعد جهانی موسیقی ، سعی در حفظ هویتی از موسیقی خود داشته و با استفاده از بعضی سبک ها و ریتم ها و جادادن برخی از سازهای موسیقی ان مملکت در چارچوب متعلق به ان کشور ، موسیقی در خور طبع سامعه ام ملت به وجود بیاورند که نه تنها مورد استقبال مردم همان کشور قرار بگیرد بلکه عقاید و فرهنگ جامعه خود را نیز از این طریق به دنیا معرفی و بشناسانند . مثلا" موسیقی اسپانیایی ، عربی ، افغانی ، هندی و ... که برای تمام دنیا شناخته شده است از این قسم می باشند . در ایران هم موسیقی سنتی ـ و یا به قول خیلی ها ایرانی ـ دارای دستگاه ها و سازهای مخصوص به خود است که نشان دهنده هویت اصلی موسیقی ایرانی است اما باید در ادامه اضافه کرد که حتی با قدمت طولانی این موسیقی ، باز هم متاسفانه برای دنیا درک و فهم و حتی تشخیص دادن این نوع موسیقی کار بسیار مشکلی است .

موسیقی در عصر باستان نه به عنوان هنر جداگانه ، بلکه همراه با سایر رسوم اجتماعی به کار می رفته است که از مهم ترین ان ها می توان به مراسم مذهبی ، جشن ها و عملیات جنگی و اجرای اهنگ های محلی اشاره نمود . نقش های معدودی که از سایر تمدن های باستانی در جنوب غربی ایران به جای مانده است نشانه هایی از سازها و محل اجرای موسیقی در عصر مربوطه را در بر دارند . یکی از قدیمی ترین اثار بازمانده در این مورد که احتمالا" به قرن هشتم قبل از میلاد بر می گردد نقش برجسته ایلامی واقع در << کول فرعون >> است . این نقش که بر اثر گذشت زمان اسیب دیده است ، کاهنان معبدی را نشان می دهد که قربانی خود را هدیه می کنند و سه نوازنده چنگ نواز ( و یا سازی شبیه دف ! ) مشغول نوازندگی هستند.

در دوره ساسانیان رامشگران زیادی به دربار وارد شدند که می توان به افراد برجسته ای چون باربد ، نکیسا ، سرکش ( سرگئی ) ، بامشاد ، رامتین ، سرکب و ازاده ـ چنگ نواز معروف خسرو پرویز ـ اشاره کرد و هر کدام از این موسیقی دانان باعث مباهات ایران و موسیقی ایرانی در زمان خودشان بوده اند و موسیقی ای که ما امروز به نام موسیقی سنتی ان را می شناسیم با ان که بی شک دنباله رو و تقلید کار درستی از موسیقی باستان قدیمی ایران نیست اما مهری است بر اثبات استقلال موسیقی ایران و سازهایی چون سه تار ـ تار و ... جزء سازهایی هستند که در موسیقی سنتی ایران به شدت جای دارند . البته گفتنی است که وقتی اسلام وارد ایران شد به نوعی موسیقی ایرانی هم تحت تاثید موسیقی عربی به خصوص از نظر ساز قرار گرفت و سازهای عربی که معمولا" پوستی اند هم جای بزرگی در موسیقی ایران به خود اختصاص دادند و این در حالی است که می گفتند قبل از ورود اسلام در ایران این موسیقی عربی بوده که از موسیقی ایران تاثیر می گرفته است . یکی از مواردی که ایرانیان از عرب تقلید کردند بعضی اوزان ( ایقاع ) بود که ان هم به صورت کلی نبود . به هر حال این روند ادامه پیدا کرد و موسیقی ایرانی و عربی با تاثیر و یا بی تاثیر گرفتن از هم پا به پا ، با بهره گرفتن از سازها و یا حتی نوع پوشش و اواز خاص خود رشد کردند هر چند که امروز می بینیم گر چه گهگاهی موسیقی ایرانی در جشنواره های مختلف خارجی جوایزی را به دست می اورد اما از نظر مخاطب  عام ، برگ برنده در دست موسیقی عربی با سبک شناخته شده جهانی اش است و این در حالی است که موسیقی ایرانی حتی از قدیم نسبت به موسیقی عربی حداقل از نظر پوشش در سطح بالاتری قرار گرفته بوده است !

<< بر گرفته از کتاب : نت احساس ترانه >>