قسمت دوم :

یکی از بزرگترین مشکلاتی که امروز موسیقی سنتی ، با ان درگیر است ماندن در قالب ها و دستگاه های ثابت است . در واقع به نوعی در جازدن و تکرار در یک قالب که پس از مدتی باعث دلزدگی می شود . در دستگاه های ایرانی دستگاهی به نام شور وجود دارد که حاوی هیجان و نشاط است اما به علت تعصب برخی از استادان روی این موضوع و تعبیر ان به مطرب و بزم از ان کناره گیری کرده و به این دلیل است که ما شاهدیم که روز به روز موسیقی سنتی مان بیشتر به سمت نواهای غم انگیز کشیده شده است . متاسفانه این تعصب بر روی سازها هم وجود دارد . ارائه موسیقی خوب در هر سبکی مستلزم ریشه یابی از یک ساز و یا نوع ان موزیک است اما در ایران بعضی ها این ریشه یابی را تعصب گرایی معنا می کنند و حتی در انتقال این تعصبات به دیگران هم سعی می کنند . که گهگاهی این تعصبات بی مورد و دور از منطق هنری به نظر می رسند در حالی که واقعیت این است که ریشه ای کارکردن یعنی ارزش قائل شدن برای قسمتی از دنیای موسیقی و موزیک که اگر روی قسمت های دیگر موسیقی گردش علمی و عملی داشته باشیم خواهیم دید که هر سبکی برای خود دارای جذابیت ها و کشش های خاصی است که می توان روی ان سبک ها مانور داد و بدین ترتیب موزیک ساخته شده جذاب تر بهگوش می رسد . این یک قانون به اثبات رسیده است که در موسیقی تلفیق سبک ها در جایگاه درست خودشان ، می توانند بهتر به دل بنشینند و خوشبختانه موزیسین های جوان ما به روش استفاده تقریبا" صحیحی از این فرمول رسیده اند و گهگاهی شاهدیم که در موزیک هایی که از سبک های دیگر دنیا استفاده می کنند سازهای سنتی به شیوه زیبایی جایگزین می شود که به خاطر اشنا بودن گوش ما به این سازها ترانه لذن بیشتری برایمان به ارمغان می اورد .

با این که موسیقی ایرانی از حمایت مخصوصی از طرف اغلب روزنامه های کثیرالانتشار و مجلات شناخته شده برخوردار است و صدا و سیما و رادیو هم برای تبلیغ این نوع موسیقی به هر بهانه ای کم نمی گذارد ! اما باز هم شاهدیم که اخیرا"جایگاه این نوع موسیقی دستخوش افت شدیدی شده است که به عنوان یکی دیگر از دلایل مندرس شدن ان باید به جدا شدن اغلب استادان این رشته از مردم عام و دیگر اغشار موسیقی اشاره کنیم چرا که انان در واقع ترجیح می دهند به بهانه ی ارزش نداشتن دیگر موسیقی ها خود را در کنجی به تنهایی تبعید کنند و با القاء افکار و تعصبات خود ، تنها به تربیت شاگردانی که اغلب از فامیلشان می باشند بپردازند در حالی که حضور مستمر و تولد هنرمندانی تازه وارد اما خوشنام و با اتیه در این عرصه و توجه مردم به ان ها و اثار و کلیپ های تلویزیونی شان و یا کلیپ هایی از این دست که توسط برخی از شبکه ها به صورت پراکنده و یا در قالب برنامه هایی خاص تهیه و پخش می شود این حقیقت را به اثبات می رساند که مردم ما تشنه موسیقی سنتی هستند اما نه در قالب همیشگی ! ... پس باید با در نظر گرفتن قالب ها و واژه های زنده ای چون غم ، شادی ، عشق ، جدایی ، عرفان و دین این نوع موسیقی را تولید کرد و در دسترس مردم قرار داد تا همچنان چون گذشته با حفظ سنت اصیل موسیقی ایرانی ، شنونده ها از شنیدن ان لذت ببرند و ان را در سینه خود حفظ کنند چرا که به قول شهراد روحانی ـ کسی که ۳۰ سال دوری از کشورش باز هم در بسیاری از کارهایش از ردیف نوازی های موسیقی ایرانی استفاده می کند ـ << حراست از موسیقی اصیل ایرانی و توانمند کردن ان یک ضرورت است . این موسیقی باید نسل به نسل حفظ شود و جوانان ایرانی به اموختن ان احتمام ورزند اما باید نواوری هایی نیز در ان به وجود اورند . اصولا" رسالت هنرمندان علاوه بر حفظ یک هنر ، به وجود اوردن تغییرات صحیح در ان نیز هست >> .